Op de een of andere manier heb ik een heidelandschap nog nooit in bloei gezien. Niet het Kalmthoutse maar ook niet elders in binnen- of buitenland. Telkens ben ik er te vroeg dan weer een keertje te laat op het jaar voor.

Dé tijd van bloei is nochtans duidelijk : NU !

We reppen ons dus met de camper én onze fietsen naar de Kalmthoutse heide.

Een slaapplaats voor de nacht is gauw gevonden. In Essen ter hoogte van het Hemelrijk waar de Kiekenhoeve en het Karrenmuseum staat, is het rustig pitten. Alleen een stel uilen maken wat kabaal maar daar valt mee te leven en vooral mee te slapen.

Bij het krieken van de dag houden we nog wat ochtend en dit net zolang tot de plaatselijke toeristische dienst de deuren wijd open zet. Fietsknooppunten hebben we thuis al uitgezocht dus een plannetje hoeft niet maar een foldertje met wat info is mooi meegenomen.

22-23-82-58-70-80-89-24-14-23-22 (in totaal 29 km)

En dan gaan we op weg. Eerst langsheen poepsjieke huizen waar peperdure prijskaartjes aan bengelen en dan wordt het allengs landelijker en bosrijker.

Het is hier werkelijk prachtig en het weer is dat ook.

Alleen jammer dat hier gebeurt wat een paar decennia geleden ook in mijn dorp is gebeurd : recreatiegebied met hier en daar een buitenchalet is veranderd in een woonzone met flink uit de kluiten gewassen woningen als (oogluikend toegestaan ?) permanente verblijfplaatsen. De betonstop ten spijt, is hier hetzelfde aan het gebeuren.

Het zal de paters Redemptoristen worst hebben gewezen toen zij wat verderop en werkelijk te midden van de bossen pakweg honderd jaar geleden een klooster van fenomenale omvang hebben neergepoot. Het klooster kwam er zodat missionarissen die na hun missiewerk naar de heimat terug keerden er in alle rust van hun oudere dag konden genieten. Later kwam er ook een college bij.

Wie mij hier zo’n beetje volgt weet dat ik het moeilijk heb met al die geestelijken die zichzelf maar al te graag in de watten leggen door zich te omringen met rijkelijk veel kunstschatten en andere schoonheid. Het imposante gebouw liegt er niet om. De idyllische kloostertuin met prieeltje en romantisch bruggetje ook niet.

De paters zijn er niet meer en de gemeente Essen heeft de boel opgekocht. Thans is er enkel nog het college en vermits het vandaag de allerlaatste vakantiedag is, reppen een paar leerlingen zich met hun ouders richting schoolpoort om er de stapel gloednieuwe schoolboeken af te halen.

Geen paters meer dus maar wel een gigantisch Christusbeeld dat bovenop de toren van de kloosterkerk prijkt en dat van overal in de wijde omgeving te zien valt omdat het hoog boven de boomtoppen uitsteekt. Een wel heel bijzonder zicht.

We fietsen verder langs heerlijke paden net zolang tot we voorbij de jongste molen van het land komen. De molen werd gebouwd in 1981. Huuuu ? 1981 ? Wie bouwde er toen nog dergelijke dingen ? We besluiten poolshoogte te gaan nemen en we kunnen niet anders dan concluderen dat de molen er wellicht kwam als toeristische attractie. Net zoals de speeltuin, het stoommuseum en dito treintje dat er tijdens het weekend op een smalspoor ten behoeve van de kinderen wat rondjes tuft. Het stoommuseum stelt twee keer niets voor. Er is ook nog een bakkersmuseum maar dat is enkel tijdens het weekend geopend. Of dat de moeite waard is, kan ik dus niet beoordelen.

Te oordelen aan de immense parking moet het hier tijdens het weekend wel druk zijn maar vandaag is het lekker rustig en de binnentuin met de leibomen die voor wat aangename lommer zorgen, nodigt uit om er gezellig een biertje te drinken.

En dan fietsen we verder want de veelbelovende heide lokt. Het moet daar nu een waar feest zijn vermits ik vorig weekend nog in de krant las dat de heide als gevolg van de grote droogte van vorig jaar nog meer dan andere jaren zeer rijk bloeit.

Tussen knooppunt 80 en 89 zullen we dwars door de heide fietsen en ik kan nauwelijks wachten van ongeduld.

Fietsen op de heide, jij en ik alleen

In mijn hoofd klinkt een vrolijk deuntje uit de jaren tachtig en dus kan het niet anders dan dat dat fietsen ons op een prachtig uitzicht zal belonen. Maar dat valt tegen. De purperen heide heeft met wat fantasie een ietwat roze schijn. Bovendien werden gedurende een paar jaren op rij nogal wat bomen gerooid met als bedoeling de duinen weer vrij te maken.

Het resultaat is een troosteloos decor dat perfect dienst zou kunnen doen als set voor een film over de Eerste Wereldoorlog. Het landschap is hier desolaat en kapot.

Min of meer ontgoocheld vervolgen we onze weg om wat verderop uit te blazen ter hoogte van een overzichtskaart van de heide. Het wordt me nu wel duidelijk : willen we de heide in haar volle glorie zien dan zullen we beter de fietsen laten voor wat ze zijn en een wandeling maken. Maar het is intussen al een flink eind na de middag en we hebben nog geen lunch gehad.

Dus eerst maar verder naar de camper fietsen om er te lunchen, een middagdutje te doen en vervolgens van uitvalsbasis te wisselen. We rijden nu naar De Vroente in Kalmthout ook al een heerlijke plek om er de nacht door te brengen.

Maar eerst de heide al wandelend bezoeken en deze keer is het wél een schot in de roos. Mooie bospaden gaan over in zandpaadjes omzoomd met bloeiende heidestruiken om vervolgens uit te monden in een zandvlakte vol … purperen heide !

Mijn samenvattende tip :

Wil je genieten van de purperen heide, ga dan langs tussen half augustus en half september. Wandel i.p.v. fiets en kies het liefste voor een wandeling in de late namiddag. Het late namiddaglicht zorgt er voor dat de purperen kleur helemaal tot zijn recht komt. Bovendien is er behalve de struikheide nog heel wat meer fraais te zien  …