De beste manier om Slovenië te ontdekken is met een auto of camper. Dat is althans wat ik begin juni in “Het Nieuwsblad” las en ik geloof het ook wel.

Hoewel mijn vriend de gelukkige bezitter van een camper is, stappen we vandaag toch op een autobus richting de verborgen parel van Europa. We doen dit blij gezind want deze reis is min of meer een geschenk en een gekregen paard ziet men niet in de bek. Hoezo, een geschenk ?

Tja, dat zit zo : aan het einde van vorig jaar kreeg ik als blogger de kans om met mijn hier verzamelde punten een culinair snoepreisje (letterlijk en figuurlijk dan) naar het drielandenpunt aan te kopen. Dat feestje zou half maart van dit jaar doorgaan.

Maar ergens in februari kreeg ik het bericht dat de reis werd geannuleerd. Ter compensatie mocht ik in de brochure van Reizen Lauwers met de tegenwaarde van de bon een andere reis uitkiezen. Ik koos uiteindelijk (met wat opleg wel te verstaan) voor een weekje Slovenië. Vandaar …

In mijn jonge jaren reisde ik ook al een keertje die kant uit. Met een camper op doorreis naar Griekenland. Dat was toen Slovenië nog deel uitmaakte van Joegoslavië. Anno 1982 was dat. Joegoslavië, een land dat intussen (niet zonder slag of stoot trouwens) helemaal uit elkaar is gevallen.

Van Slovenië herinner ik mij vooral dat het er belachelijk goedkoop was en dat de natuur er ronduit prachtig was (en is) maar voor de rest herinner ik me eigenlijk niet zo veel meer behalve dan het viertal jonge mensen op een boot waar wij toen ook op zaten die – heel overtuigd – hun toenmalige land bezongen.

Joegoslavio Joegoslavië .

Ik ken de melodie van het refrein nog steeds uit mijn hoofd, zó opgewekt klonk het toen !

Maar alle mooie liedjes ten spijt, riep Slovenië in 1991 zijn onafhankelijkheid uit.

Ik reis dus naar een ander land dan toen, en ja … ik heb er zin in ook al wordt het vandaag vooral kilometers vreten, iets wat ons niet zo ligt. Met de camper reizen wij in stukken en brokken maar nu zal dat dus wel even anders zijn. Anderzijds … me een keertje laten verwennen in een hotel heeft ook wel iets.

Voor tijdens de busreis heb ik goede goede lectuur mee dus die kilometers zullen wel te vreten zijn.

Het fijne aan zo’n georganiseerde busreis is dat je de boel eens helemaal uit handen kan geven. Ter voorbereiding van de reis heb ik mijn valies gepakt en mijn huis gepoetst. Ik ben ook een reisgids in de bibliotheek gaan halen en ik bekijk het nog wel wanneer ergens tijdens de reis ik die zal openslaan. Maar voor de rest wil ik mij geheel laten verrassen door wat de gids én de chauffeur voor ons in petto hebben.

Onze chauffeur en gids

Hoewel een zakdoek groot, twijfel ik er niet aan dan dat Slovenië een prachtig land is. Blogger Gert heeft er mij met zijn verslaggeving en foto’s alvast heel veel goesting doen in krijgen.

Bedankt Gert !

Nota :

Wie interesse heeft in mijn verslagen over wat een geweldige reis werd, moet nog even geduld hebben. Die zitten immers nog volop in mijn pen.